فرمت فایل: ورد - Word  

کتاب سبز - قابل ویرایش ) 

تعداد صفحه : 8
مقدمه سلاح‌هاي شيميايي به كليه عواملي اطلاق مي‌شود كه اثرات مستقيم سمي بر انسان، حيوانات و گياهان دارند. گاهي اوقات به اين تركيبات «گازهاي جنگي» نيز مي‌گويند. حتي اگر چه اين تركيبات مايع و يا جامد نيز باشند، اثرات سمي اين تركيبات ممكن است موقتي يا دائمي باشد و شدت اثرات آن‌ها ممكن است از تحريك موقتي چشم تا آسيب‌هاي شديد منجر به مرگ باشد. سلاح‌هاي شيميايي از وحشيانه‌ترين ابزاري هستند كه بشر در جنگ بر عليه همنوعانش استفاده كرده است. اگر چه تاريخ استفاده از اين سلاح‌ها،‌ به تاريخ جنگ‌هاي بشر باز مي‌گردد ولي بشر متمدن نيز هيچ‌گاه در استفاده از اين سلاح‌ها به خود ترديد راه نداده است. تاريخچه هر چند استفاده از سموم، عوامل شيميايي و ميكروبي در جنگ‌ها قدمتي به بلنداي حيات بشريت دارد اما استفاده از سموم، عوامل شيميايي و ميكروبي در شكل جديد و كلاسيك، اولين بار توسط ارتش انگليس در سال 1894 و با استفاده از گاز تهوع‌آور گوگرد به ‌عنوان سلاح شيميايي در جنگ‌هاي كريمه صورت گرفته است ، كه البته چندان هم مؤثر نبود. اسيد پيكريك در سال‌هاي 1899- 1902 به‌عنوان سلاح شيميايي مورد استفاده قرار گرفت ولي اوج كاربرد سلاح‌هاي شيميايي در جنگ جهاني اول طي سال‌هاي 1914- 1918 بود. در اين جنگ حدود يك‌صد هزار نفر بر اثر استفاده از سلاح‌هاي شيميايي كشتـــه و 000/200/1 نفر مجروح شدند. طي جنگ جهاني اول در سال 1915 نيروهاي آلماني گاز سبز رنگي را به طرف نيروهاي بلژيكي مستقر در شهر ايپر پرتاب كردند. اين حمله كه با گاز كلر انجام شده بود، منجر به مرگ پنج‌هزار نفر سرباز بلژيكي و نيروهاي متحدين شد. در دسامبر 1915 نيروهاي آلماني اولين حمله خود را با گاز فسژن انجام دادند و بعدها در جولاي 1917 گاز خردل را به عنوان دو سلاح شيميايي در منطقه ايپر مورد استفاده قرار دادند. كاربرد سلاح‌هاي شيميايي در جنگ جهاني اول و بعد از آن، روند صعودي سريعي را طي كرد و تلفات زيادي

قسمتی از محتوی متن پروژه میباشد که به صورت نمونه ، بعد از پرداخت آنلاین در جزوه باز آنی فایل را دانلود نمایید .

  

 « پرداخت آنلاین و دانلود در قسمت پایین »